Zorg

Wonderlijk te noemen is de stelling dat de zorg niet betaalbaar zou zijn. Het lijkt erop dat bedoeld wordt dat de zorg minder waarde heeft, minder belangrijk is. Zonder dit overigens openlijk kenbaar te maken. Ik las op een website van het platform gehandicaptenbeleid Maastricht namelijk de volgende passage: “Economen, managers en de meeste politici bestoken ons de laatste jaren onophoudelijk met de mantra dat de kosten voor de AWBZ en dan met name de zorg voor ouderen te hoog zijn en in de toekomst onbetaalbaar. Wat ze er niet bij vertellen is dat sinds de invoering van het nieuwe belastingstelsel in 2001 maar liefst 70 miljard euro van de AWBZ premies niet zijn besteed aan zorguitgaven, maar door de politiek voor andere doeleinden zijn benut.

Na een reeks van Kamervragen bevestigde staatssecretaris Van Rijn onlangs dit gegeven. Het is maar een voorbeeldje. We weten dat de achtergrond van de bovenstaande problematiek gelegen is in de crisis die we als mensheid ondergaan. En dat deze crisis toch vooral te benoemen is als de crisis van het materialisme. Deze materialistische impuls, in zijn eenzijdigheid, maakt het mogelijk dat de hebzucht en de leugen regeert. Dit is zowel op grote schaal in de wereldpolitiek als ook op kleine schaal in de gemeentepolitiek zichtbaar. Zou het daarom zo zijn dat het stadsbestuur, geen 100 procent garantie kan geven op de hulp aan ouderen?

Cees Noltee